صفحه اصلی > مقدمه

رزین ها به عنوان اصلی ترین عامل تشکیل دهنده رنگ همواره جایگاه ویژه ای در صنعت داشته و نقش پررنگی را در صنعت حمل و نقل و ترافیک به خود اختصاص داده اند.تقریباً صد سال پیش اولین سیستم های نشانه گذاری و علائم جاده ای از رنگ هایی بر پایه رزین های حلالی شامل لاستیک های کلرینه شده آغاز شد و تاکنون پیشرفت های چشم گیری در این صنعت روی داده است.

در روش های مدرن از حلال های آلی مانند استون، تولوئن و دیگر حلال ها استفاده می شود.استفاده از رزین های آلکیدی به همراه دیگر رزین های کمکی، گام دیگری در راستای خط کشی و علائم جاده ای بوده است.اما پوشش های ارائه شده بر پایه رزین های فوق با توجه به هزینه های بالا جهت اجرا و دوام پایین، آن ها را چندان اقتصادی نمی کرد و جهت ساخت پوشش های بادوام، درخشندگی بیشتر و همچنین خشک شدن سریع و عدم جرم پذیری، رزین های اکریلیک بر پایه آب و حلال مورد توجه بیشتری قرار گرفتند.علی رغم پیشرفت های فراوان جهت کاهش میزان حلال تا 25% در رزین های اکریلیک، هنوز هم آلایندگی و عدم سازگاری با محیط زیست از جمله مشکلات عمده جهت استفاده از این رزین های می باشند.

اخیراً استفاده از رزین های بر پایه آب در کشور های توسعه یافته به صورت محدود رایج گردیده که دارای معایب و محاسنی هستند.عدم آلایندگی محیط زیست به دلیل وجود حلال آب مزیت اصلی این محصولات بوده، ولی ماندگاری کمتری نسبت به رزین های بر پایه حلال دارند.در کل هزینه های اجرایی به دلیل ماندگاری کم رنگ های اکریلیک بر پایه آب در کشور ما نسبتاً بالا بوده و به همین دلیل اقتصادی نبوده و از آن استقبال نگردیده است.

بااین وجود به علت مزایاو خواص چشمگیر اکریلیک ها، در اکثر کشورهای پیشرفته همچنان بیشترین امار مصرف رزین های ترافیکی ،رزین های اکریلیک حلالی می باشد .